Shloka 4
Śalya’s Consecration as Senāpati and Kṛṣṇa’s Counsel to Yudhiṣṭhira (शल्यस्य सेनापत्यभिषेकः)
रणे कर्णे हते वीरे त्रासिता जितकाशिभि: । नालभन् शर्म ते पुत्रा हिमवन्तमृते गिरिम्,रणभूमिमें वीर कर्णके मारे जानेपर विजयसे उल्लसित होनेवाले पाण्डवोंद्वारा डराये हुए आपके पुत्र हिमालय पर्वतके सिवा और कहीं शान्ति न पा सके
sañjaya uvāca |
raṇe karṇe hate vīre trāsitā jitakāśibhiḥ |
nālabhan śarma te putrā himavantam ṛte girim ||
సంజయుడు పలికెను—యుద్ధంలో వీరుడు కర్ణుడు హతుడైనప్పుడు, విజయోత్సాహంతో ఉన్న పాండవులచే భయపడిన నీ కుమారులు హిమవంత పర్వతాన్ని ఆశ్రయించుట తప్ప మరెక్కడా శాంతి గాని ఆశ్రయం గాని పొందలేకపోయిరి.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and psychological fallout of war: when a central champion falls, pride turns to panic, and those who relied on power rather than dharma lose inner steadiness and seek mere physical refuge.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that after Karṇa was killed, Dhṛtarāṣṭra’s sons were overwhelmed by fear of the victorious Pāṇḍavas and could find safety only by retreating to the Himālaya.