Shloka 45
स्वाध्यायममरप्रख्यं कुर्वाणं विजने वने । फिर वहाँसे जाकर उन्होंने सब महर्षियोंको बताया कि “देवताओंके समान अत्यन्त कान्तिमान् एक सारस्वत मुनि हैं, जो निर्जन वनमें रहकर सदा स्वाध्याय करते हैं” ।। ततः सर्वे समाजम्मुस्तत्र राजन् महर्षय:
svādhyāyam amaraprakhyaṃ kurvāṇaṃ vijane vane | tataḥ sarve samājamus tatra rājan maharṣayaḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—అతడు ఇలా తెలిపెను—“నిర్జన వనమందు దేవసమాన తేజస్సుగల సారస్వత ముని ఒకరు ఉన్నారు; ఆయన నిత్యం స్వాధ్యాయమునే నిమగ్నుడై ఉంటారు.” ఇది విని, రాజా, మహర్షులందరూ అక్కడికి సమాగమించిరి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights svādhyāya—disciplined sacred study—as a source of inner radiance and spiritual authority. Godlike brilliance is presented not as mere birthright but as the fruit of sustained practice in solitude, suggesting that learning and self-discipline are central supports of dharma.
A report is given about a Sārasvata sage living in a deserted forest, continually engaged in svādhyāya. On hearing of him, the assembled great seers proceed to gather there, indicating collective respect for a powerful ascetic-scholar and setting up a meeting or consultation around him.