Shloka 30
Sārasvata–Dadhīca Upākhyāna at Sarasvatī Tīrtha
Balarāma’s Pilgrimage Context
लोकान् समुत्पतन्तं तु शुभानेकान्तयाजिनाम् । ततोडग्निहोत्रिणां लोकांस्ततश्चाप्युत्पपात ह
lokān samutpatantaṃ tu śubhānekāntayājinām | tato ’gnihotriṇāṃ lokāṃs tataś cāpy utpapāta ha ||
తదుపరి అతడు అతనిని ఏకాంతభావముతో యజ్ఞములు చేయువారి శుభలోకముల వైపు పైకి ఎగిరిపోవుచున్నట్లు చూచెను; అక్కడినుండి మరల పైకి లేచి అగ్నిహోత్రులు పొందు లోకములకు చేరినదనియు చూచెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a dharmic hierarchy of posthumous attainments: disciplined Vedic rites—especially focused sacrifice and the daily Agnihotra—are portrayed as generating merit that leads to progressively higher, auspicious realms.
The narrator describes a figure (implied from context) being seen ascending through successive heavenly worlds—first those of secluded/single-minded sacrificers, then the realms associated with Agnihotra practitioners—marking an upward journey through merit-based destinations.