Shloka 27
भारत! उसके मनमें निरन्तर इसी बातका चिन्तन होता रहता था कि “इन बेरके फलोंको हर तरहसे पकाना है! ।। सा तन्मनसि कृत्वैव महर्षेरवचनं शुभा । अपचद् बदराण्येव न चापच्यन्त भारत,भरतनन्दन! महर्षिके वचनको मनमें रखकर वह शुभलक्षणा कन्या उन बेरोंको पकाती ही रही, परंतु वे पक न सके
vaiśampāyana uvāca |
bhārata! tasya manasi nirantaraṃ tad eva cintanaṃ bhavati sma—“imāni badaraphalāni sarvathā pācayitavyāni” iti ||
sā tanmanasi kṛtvaiva maharṣer vacanaṃ śubhā |
apacad badarāṇy eva na cāpacyanta bhārata ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఓ భారతా! ఆమె మనస్సు నిత్యం ఇదే ఆలోచనలో లీనమై ఉండేది—“ఈ బదరఫలాలను ఎలాగైనా పక్వం చేయాలి.” మహర్షి వచనాన్ని హృదయంలో నిలుపుకొని ఆ శుభలక్షణ కన్య బదరఫలాలనే మళ్లీ మళ్లీ వండింది; కానీ ఓ భారతా, అవి పక్వం కాలేదు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the moral and causal force attributed to a great sage’s utterance: when a higher ordinance or binding word stands, sheer persistence may not yield the desired result. It also portrays steadfast resolve—she continues her effort without wavering, even when outcomes do not follow.
An auspicious maiden, keeping a sage’s instruction in mind, repeatedly tries to cook/ripen jujube fruits. Despite continuous effort and focused intention, the fruits do not ripen, indicating an obstruction rooted in the situation’s larger moral or fated framework.