Shloka 18
Sarasvatī-Śāpavimokṣa, Rākṣasa-Mokṣa, and Aruṇā-Tīrtha
Indra–Namuci Expiation
तब कुपित हुए मुनिने उससे कहा--“वसिष्ठको शीघ्र यहाँ बहाकर ले आओ, जिससे आज मैं इनका वध कर डालूँ।' यह सुनकर सरस्वती नदी व्यथित हो उठी ।। प्राउ्जलिं तु ततः कृत्वा पुण्डरीकनिभेक्षणा । प्राकम्पत भूशं भीता वायुनेवाहता लता,वह कमलनयना अबला हाथ जोड़कर वायुके झकोरेसे हिलायी गयी लताके समान अत्यन्त भयभीत हो जोर-जोरसे काँपने लगी
praāñjaliṁ tu tataḥ kṛtvā puṇḍarīkanibhekṣaṇā | prākampata bhṛśaṁ bhītā vāyunā ivāhatā latā ||
అప్పుడు పద్మనేత్రి సరస్వతి చేతులు జోడించి, గాలివానకు తాకి కంపించే లతలా, తీవ్ర భయంతో బలంగా వణికింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral danger of uncontrolled anger, especially in those with spiritual authority. The river-goddess’ fearful supplication suggests that power—ascetic or divine—should be governed by dharma and restraint, not by rage or the impulse to harm.
After hearing a threat involving Vasiṣṭha, Sarasvatī is depicted as a lotus-eyed woman who joins her hands and trembles intensely, compared to a vine shaken by wind—signaling fear and a plea to avert impending violence.