Shloka 11
Sarasvatī-Śāpavimokṣa, Rākṣasa-Mokṣa, and Aruṇā-Tīrtha
Indra–Namuci Expiation
तस्य बुद्धिरियं हयासीद् धर्मनित्यस्य भारत । इयं सरस्वती तूर्ण मत्समीपं तपोधनम्,भरतनन्दन! सदा धर्ममें तत्पर रहनेवाले विश्वामित्र मुनिके मनमें यह विचार उत्पन्न हुआ कि यह सरस्वती तपोधन वसिष्ठको अपने जलके वेगसे तुरंत ही मेरे समीप ला देगी और यहाँ आ जानेपर तपस्वी मुनियोंमें श्रेष्ठ विप्रवर वसिष्ठका मैं वध कर डालूँगा; इसमें संशय नहीं है
tasya buddhir iyaṁ hy āsīd dharmanityasya bhārata | iyaṁ sarasvatī tūrṇaṁ matsamīpaṁ tapodhanam, bharatanandana! sadā dharme tatpara rahevale viśvāmitra munike manameṁ yaha vicāra utpanna huā ki iyaṁ sarasvatī tapodhana vasiṣṭhako apane jalake vegase tūranta hī mere samīpa lā degī, aur yahāṁ ā jānepara tapasvī muniyoṁ meṁ śreṣṭha vipravara vasiṣṭhaka maiṁ vadha kara ḍālūṁgā; isameṁ saṁśaya nahīṁ hai
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఓ భారతా! ధర్మనిష్ఠుడైన ఆ ముని విశ్వామిత్రుని మనస్సులో ఈ సంకల్పం కలిగెను—“ఈ సరస్వతి తన జలవేగంతో తపోధన వసిష్ఠుని త్వరగా నా సమీపానికి తెచ్చును.”
वैशम्पायन उवाच