Shloka 20
अध्याय ४ — दुर्योधनस्य असंधि-निश्चयः
Duryodhana’s Refusal of Reconciliation
श्वेताक्ष॒ वेगसम्पन्ना: शशिकाशसमप्रभा: । पिबन्त इव चाकाशं रथे युक्तास्तु वाजिन:
śvetākṣa vegasampannāḥ śaśikāśasamaprabhāḥ | pibanta iva cākāśaṃ rathe yuktās tu vājinaḥ ||
సంజయుడు పలికెను—రథమునకు యుక్తమైన ఆ వాజులు శ్వేతనేత్రులై, మహావేగసంపన్నులై, చంద్రుని మరియు కాశపుష్పముల సమాన కాంతితో ప్రకాశించుచుండిరి. వారు అంతటి వేగముతో దూసుకుపోయిరి—ఆకాశమునే త్రాగివేయుదుమన్నట్లు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse is primarily descriptive rather than didactic: it underscores how overwhelming martial force and momentum can appear in war. Ethically, it functions as a reminder that the battlefield dazzles with power and spectacle, yet such brilliance is instrumental—serving the larger, morally fraught conflict rather than constituting virtue by itself.
Sañjaya, narrating events to Dhṛtarāṣṭra, describes the chariot’s horses: white-eyed, extremely swift, and shining like the moon and kāśa blossoms. Their speed is hyperbolically portrayed as if they could 'drink the sky,' intensifying the sense of rapid advance and battlefield grandeur.