Shloka 47
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
अहं न विस्मयं विप्र गच्छामीति प्रपश्य माम् । यह सुनकर महादेवजी ठठाकर हँस पड़े और उन आसक्तिसे मोहित हुए मुनिसे बोले --'विप्रवर! मुझे तो यह देखकर विस्मय नहीं हो रहा है। मेरी ओर देखो” ।। एवमुकक्त्वा मुनिश्रेष्ठ महादेवेन धीमता,राजेन्द्र! मुनिश्रेष्ठ मंकणकसे ऐसा कहकर बुद्धिमान् महादेवजीने अपनी अंगुलिके अग्रभागसे अँगूठेमें घाव कर दिया। उस घावसे बर्फके समान सफेद भस्म झड़ने लगा
vaiśampāyana uvāca | ahaṃ na vismayaṃ vipra gacchāmīti prapaśya mām |
“ఓ విప్రా! ఇది చూచి నాకు ఆశ్చర్యం కలగదు; నన్ను చూడు.” అని పలికి, హే రాజేంద్రా, బుద్ధిమంతుడైన మహాదేవుడు ఆ మునిశ్రేష్ఠుని ఎదుట తన వేళ్ల అగ్రభాగంతో తన బొటనవేలు అగ్రంలో గాయం చేసెను. ఆ గాయమునుండి హిమంలా తెల్లని భస్మధార జారసాగెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Extraordinary signs and powers are not, by themselves, grounds for pride or spiritual intoxication. Mahādeva’s calm statement—‘I am not astonished’—and his effortless display (ash falling like snow) reorients the ascetic from attachment to marvels toward steadiness, humility, and true discernment.
After hearing of the sage’s reaction, Mahādeva laughs and tells the brāhmaṇa to look at him. He then makes a small wound on his thumb, from which white ash begins to fall, demonstrating a greater, controlled marvel and thereby checking the sage’s deluded attachment to his own unusual experience.