Shloka 37
द्वैपायनह्रदे दुर्योधनान्वेषणम् / The Search for Duryodhana at Dvaipāyana Lake
धृष्टद्युम्नस्तु मां दृष्टया हसन् सात्यकिमब्रवीत् । किमनेन गृहीतेन नानेनार्थो5स्ति जीवता,उस समय मुझे कैदमें पड़ा हुआ देखकर हँसते हुए धृष्टद्युम्नने सात्यकिसे कहा --“ इसको कैद करके क्या करना है? इसके जीवित रहनेसे अपना कोई लाभ नहीं है!
dhṛṣṭadyumnas tu māṃ dṛṣṭvā hasan sātyakim abravīt | kim anena gṛhītena nānenārtho 'sti jīvatā ||
నన్ను బందీగా చూసి ధృష్టద్యుమ్నుడు నవ్వుతూ సాత్యకిని ఇలా అన్నాడు—“ఇతన్ని పట్టుకుని ఏమి ప్రయోజనం? ఇతడు బతికుండటం వల్ల మనకు ఏ లాభమూ లేదు.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical fault-line in wartime: when victory becomes paramount, a captive may be judged only by utility. It implicitly invites reflection on dharma—whether the powerless should be protected regardless of strategic gain.
Sañjaya narrates that he is seen in captivity. Dhṛṣṭadyumna, laughing, tells Sātyaki that keeping the captive serves no purpose, since no benefit will come from letting him remain alive.