Shloka 6
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — दुर्योधनस्य ह्रदप्रवेशः
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue: Duryodhana’s Entry into the Lake
तेषां चापभुजोत्सृष्टा शरवृष्टिविशाम्पते । आच्छादयद् दिश: सर्वा धारा इव पयोमुच:,प्रजानाथ! उन वीरोंके धनुष और बाहुबलसे छोड़े गये बाणोंकी उस वर्षाने सम्पूर्ण दिशाओंको उसी प्रकार आच्छादित कर दिया, जैसे मेघकी जलधारा सारी दिशाओंको ढक देती है
teṣāṃ cāpabhujotsṛṣṭā śaravṛṣṭi-viśāṃpate | ācchādayad diśaḥ sarvā dhārā iva payomucaḥ, prajānātha |
సంజయుడు పలికెను—ప్రజానాథా, వారి ధనుస్సు మరియు భుజబలంతో విడిచిన బాణవర్షం సమస్త దిశలను కప్పివేసింది; మేఘాల జలధారలు ఆకాశాన్ని అన్ని వైపులా కప్పినట్లే.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily conveys the scale and inevitability of violence once war is fully engaged: human skill and aggression can become as pervasive as a natural storm. Ethically, it invites reflection on how quickly conflict can overwhelm all ‘directions’—all options and avenues—leaving little room for restraint.
Sañjaya describes an intense exchange in battle: warriors release such a dense volley of arrows that the sky in every direction seems covered, compared to rain-clouds pouring sheets of water.