Shloka 66
धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
कथं च व: समेतानां मद्रराजो महारथ: । निहतः पाण्डवै: संख्ये पुत्रो वा मम संजय,संजय! तुम सब लोगोंके एक साथ रहते हुए भी महारथी मद्रराज शल्य अथवा मेरा पुत्र दुर्योधन दोनों ही तुम्हारे सामने पाण्डवोंके हाथसे कैसे मारे गये?
kathaṃ ca vaḥ sametānāṃ madrarājo mahārathaḥ | nihataḥ pāṇḍavaiḥ saṅkhye putro vā mama saṃjaya ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—సంజయా! మీరు అందరూ ఒకచోట కూడి ఉన్నప్పటికీ యుద్ధంలో మహారథుడైన మద్రరాజు శల్యుడు—లేదా నా కుమారుడు దుర్యోధనుడు—పాండవుల చేత ఎలా హతుడయ్యాడు? మీ కళ్లముందే ఆ పరాజయం ఎలా సంభవించింది?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral-historical inquiry into how collective strength and renowned martial prowess can still end in defeat, pointing to the limits of mere force and the importance of counsel, cohesion, and dharmic alignment in war.
Vaiśampāyana addresses Sañjaya, asking how, despite the Kaurava side being assembled, the great warrior Śalya (king of Madra) or Duryodhana was slain by the Pāṇḍavas in battle—seeking an account of the circumstances leading to their deaths.