Shloka 63
धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
दैवोपहतचित्तेन यन्मया न कृतं पुरा । अनयस्य फल तस्य ब्रूहि गावल्गणे पुन:,संजय! पहले दैवसे मेरी बुद्धि मारी गयी थी; इसलिये मैंने जो विदुरजीकी बात नहीं मानी, मेरे उस अन्यायका फल जैसे-जैसे प्रकट हुआ है, उसका वर्णन करो
daivopahatacittena yanmayā na kṛtaṃ purā | anayasya phalaṃ tasya brūhi gāvalgaṇe punaḥ, saṃjaya |
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఓ గావల్గణ సంజయా! ఒకప్పుడు దైవాఘాతంతో నా చిత్తం మోహితమై, చేయవలసినదాన్ని నేను చేయలేదు. విదురుని మాటను లెక్కచేయక నేను చేసిన అన్యాయానికి ఫలితం ఎలా ఎలా క్రమంగా వెలువడిందో మళ్లీ వివరించు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights moral causality: when judgment is clouded (whether by fate, passion, or delusion), neglect of rightful action leads to the inevitable ‘fruit’ of injustice. It frames suffering as the unfolding consequence of earlier ethical failure.
Vaishampayana addresses Sañjaya (called Gāvalgaṇa) and asks him to recount again how the consequences of a past wrongdoing have manifested over time—setting up a reflective narration on the chain of events leading to calamity.