Shloka 42
धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
एते चान्ये च बहव: कृतास्त्रा युद्धदुर्मदा: । राजानो राजतपूुत्रा श्न शूरा: परिघबाहव:
ete cānye ca bahavaḥ kṛtāstrā yuddha-durmadāḥ | rājāno rāja-putrāś ca śūrāḥ parigha-bāhavaḥ ||
ఇంకా అనేక మంది రాజులు, రాజకుమారులు ఉన్నారు—అస్త్రవిద్యలో సంపూర్ణంగా శిక్షణ పొందినవారు, యుద్ధగర్వంతో మత్తులైనవారు, పరాక్రమవంతులైన వీరులు; వారి భుజాలు పరీఘములవలె దృఢమైనవి.
धघतयाट्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial skill and royal status can be accompanied by war-pride (durmada). It implicitly warns that prowess without restraint and ethical clarity can become a force of destruction, not protection—an important tension in kṣatriya-dharma.
Dhṛtarāṣṭra is describing the formidable composition of the warriors—many kings and princes, expert in weapons and eager for battle—emphasizing the scale and intensity of the conflict as Shalya Parva begins.