विव्याध निशितैर्बाणै्न्तुकामो महारथम् | महाराज! तदनन्तर राजा शल्यने महारथी धर्मपुत्र राजा युधिष्ठिरको मार डालनेकी इच्छासे पैने बाणोंद्वारा बींध डाला
sañjaya uvāca | vivyādha niśitair bāṇair hantukāmo mahāratham | mahārāja! tad-anantaraṁ rājā śalyas tu mahārathī dharmaputraṁ rājānaṁ yudhiṣṭhiraṁ mārayituṁ icchayā painair bāṇair viddhvā ||
సంజయుడు అన్నాడు—మహారాజా! ఆ తరువాత మహారథి శల్యుడు ధర్మపుత్రుడైన రాజు యుధిష్ఠిరుణ్ని చంపాలనే కోరికతో పదునైన బాణాలతో గుచ్చాడు.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical strain of war: even a king famed for dharma (Yudhiṣṭhira) is subjected to lethal aggression, showing how battlefield duty (kṣatriya-dharma) can collide with ideals of restraint and righteousness.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Śalya, acting with the intent to kill, shoots and pierces King Yudhiṣṭhira with sharp arrows during the Kurukṣetra battle.