Shloka 125
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
न च सुप्तं प्रमत्तं वा न्यस्तशस्त्रं कृताउ्जलिम् | धावन्तं मुक्तकेशं वा हन्ति पार्थो धनंजय:
na ca suptaṁ pramattaṁ vā nyastaśastraṁ kṛtāñjalim | dhāvantaṁ muktakeśaṁ vā hanti pārtho dhanañjayaḥ ||
సంజయుడు పలికెను—పార్థుడు ధనంజయుడు (అర్జునుడు) నిద్రించువానిని గాని, అసావధానుడిని గాని, ఆయుధాలు విడిచినవానిని గాని, అంజలి పెట్టి శరణు కోరువానిని గాని, పారిపోవువానిని గాని, జుట్టు విప్పి దైన్యము చూపువానిని గాని హతముచేయడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in warfare, dharma imposes limits: a righteous warrior should not kill those who are defenseless—sleeping, careless, unarmed, supplicating with folded hands, fleeing, or visibly surrendering. Arjuna is presented as embodying this restraint.
In the Sauptika Parva context—where night-time slaughter and attacks on the unsuspecting are central—Sañjaya highlights Arjuna’s established conduct in battle, contrasting his standards with acts that violate the accepted code of combat.