Shloka 10
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
तदत्यद्भुतमालोक्य भूत॑ं लोकभयंकरम् । द्रौणिरव्यथितो दिव्यैरस्त्रवर्षरवाकिरत्,सम्पूर्ण जगत्को भयभीत करनेवाले उस अद्भुत प्राणीको देखकर द्रोणकुमार अश्वत्थामा भयभीत नहीं हुआ, अपितु उसके ऊपर दिव्य अस्त्रोंकी वर्षा करने लगा
tad atyadbhutam ālokya bhūtaṁ lokabhayaṅkaram | drauṇir avyathito divyair astravarṣair avākirat ||
సంజయుడు పలికెను—లోకమంతటిని భయపెట్టే ఆ అత్యద్భుతమైన మహాభూతాన్ని చూచి ద్రోణపుత్రుడు అశ్వత్థామా కలత చెందలేదు; బదులుగా దానిపై దివ్యాస్త్రాల వర్షాన్ని కురిపించాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral danger of war: when confronted by terror or the uncanny, a warrior may respond not with discernment or restraint but by intensifying violence. It foreshadows how unchecked wrath and reliance on extraordinary weaponry can deepen adharma and suffering.
Sañjaya narrates that Aśvatthāmā sees a wondrous, world-terrifying being (a supernatural presence in the night’s events). Rather than becoming frightened, he remains steady and attacks it by releasing a shower of divine missiles.