Shloka 33
“नरश्रेष्ठट हम दोनों एक साथ तुम्हारी सहायताके लिये चले हैं। तुम्हारे दुःख-सुखमें हमारा समान भाग होगा, तुम्हें हम दोनोंपर संदेह नहीं करना चाहिये” ।। अश्वत्थामा तु संक्रुद्धः पितुर्वधमनुस्मरन् । ताभ्यां तथ्यं तथा55चख्यौ यदस्यात्मचिकीर्षितम्,उस समय अश्वत्थामा पिताके वधका स्मरण करके रोषसे आगबबूला हो रहा था। उसके मनमें जो कुछ करनेकी इच्छा थी, वह सब उसने उन दोनोंसे ठीक-ठीक कह सुनाया
sañjaya uvāca | narāśreṣṭha! vayam ubhau ekasātha tava sahāyatāyai calitau | tava duḥkha-sukhe asmākaṃ samānaḥ bhāgaḥ bhaviṣyati; tvayā asmatsu ubhayor api saṃdeho na kartavyaḥ || aśvatthāmā tu saṃkruddhaḥ pitur vadham anusmaran | tābhyāṃ tathyaṃ tathā ācakhyau yad asya ātma-cikīrṣitam ||
“నరశ్రేష్ఠా! మేమిద్దరం నీకు సహాయం చేయడానికి కలిసి బయలుదేరాం. నీ సుఖదుఃఖాలలో మేము సమాన భాగస్వాములం; కాబట్టి మాపై సందేహం పెట్టకూడదు.” అయితే అశ్వత్థామా తండ్రి వధను తలచుకొని కోపంతో రగిలిపోయి, తన మనసులో చేయదలచుకున్నదంతా ఆ ఇద్దరికీ యథార్థంగా చెప్పాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts pledged solidarity with the moral danger of being drawn into another’s vengeance: shared loyalty can become complicity when anger rooted in bereavement drives one toward harmful intent.
Two companions assure support and shared fate, urging trust; meanwhile Aśvatthāmā, burning with rage at his father’s killing, openly tells them his intended course of action—setting the stage for the grim events of the Sauptika episode.