Shloka 24
Rudra’s Omitted Share in the Yajña (रुद्रभागानुपपत्तिः — यज्ञोपाख्यानम्)
तस्मिन् क्रुद्धे3भवत् सर्वमसुस्थं भुवनं प्रभो । प्रसन्ने च पुनः सुस्थं प्रसन्नो5स्य च वीर्यवान्,राजन्! भगवान् शंकरके कुपित होनेपर सारा जगत् डाँवाडोल हो गया था और उनके प्रसन्न होनेपर वह पुनः सुस्थिर हो गया। वे ही शक्तिशाली भगवान् शिव अश्वत्थामापर प्रसन्न हो गये थे
tasmin kruddhe 'bhavat sarvam asusthaṁ bhuvanaṁ prabho | prasanne ca punaḥ susthaṁ prasanno 'sya ca vīryavān, rājan, bhagavān śaṅkaraḥ ||
రాజా! ప్రభువైన శంకరుడు కోపించినప్పుడు సమస్త భువనం అశాంతంగా, అస్థిరంగా అయింది; ఆయన ప్రసన్నుడైనప్పుడు అది మళ్లీ స్థిరమైంది. ఆ పరాక్రమశాలీ భగవాన్ శివుడు అతనిపై ప్రసన్నుడయ్యాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that cosmic stability depends on divine balance: wrath brings upheaval, while grace restores order. Ethically, it warns that immense power—divine or human—must be governed by restraint, and that seeking favor through devotion can redirect destructive momentum toward restoration.
Vaiśampāyana describes Śiva’s overwhelming cosmic influence: when Śiva is angered, the world becomes unstable; when he is pleased, it becomes stable again. In this context, Śiva has become pleased with a particular person (understood in the Sauptika narrative as Aśvatthāmā), setting the stage for subsequent actions empowered or sanctioned by that favor.