Shloka 5
सौप्तिकपर्व — धृष्टद्युम्नसारथिवृत्तान्तः
Report of the Night Raid and Yudhiṣṭhira’s Lament
छिद्यमानस्य महतो वनस्येव परश्चधै: । शुश्रुवे सुमहान् शब्दो बलस्य तव भारत,भारत! जैसे फरसोंसे विशाल जंगल काटा जा रहा हो, उसी प्रकार उनके द्वारा छिन्न- भिन्न की जाती हुई आपकी विशाल वाहिनीका महान् आर्तनाद सुनायी पड़ता था
chidyamānasya mahato vanasyeva paraśvadhaiḥ | śuśruve sumahān śabdo balasya tava bhārata ||
సూతుడు పలికెను—ఓ భారతా! గొడ్డళ్లతో మహా అరణ్యాన్ని నరికినట్లు ఎలా ఘోర శబ్దం వినిపించునో, అట్లే వారి చేత చీల్చబడుతున్న నీ మహాసేన యొక్క భయంకర గర్జన, ఆర్తనాదం వినబడెను।
सूत उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dehumanizing scale of warfare: a great host can be destroyed as mechanically as a forest felled by axes. Ethically, it evokes compassion and horror, reminding the listener that mass violence reduces living beings to 'cut matter' and leaves only the sound of suffering.
Sūta describes the aftermath/sounds of a brutal assault in the Sauptika episode: the Kaurava force is being hacked apart, and the immense uproar is compared to the crashing noise of a large forest being cut down with axes.