Shloka 16
सिकता वपन् सव्यसाची राजानमनुगच्छति । असक्ता: सिकतास्तस्य यथा सम्प्रति भारत । असक्तं शरवर्षाणि तथा मोक्ष्यति शत्रुषु,कुन्तीपुत्र सव्यसाची अर्जुन उस समय राजाके पीछे-पीछे जो बालू बिखेरते हुए यात्रा कर रहे थे, उसके द्वारा वे शत्रुओंपर बाण बरसानेकी अभिलाषा व्यक्त करते थे। भारत! इस समय उनके गिराये हुए बालूके कण जैसे आपसमें संसक्त न होते हुए लगातार गिरते हैं, उसी प्रकार वे शत्रुओंपर परस्पर संसक्त न होनेवाले असंख्य बाणोंकी वर्षा करेंगे
sikatā vapan savyasācī rājānam anugacchati | asaktāḥ sikatās tasya yathā samprati bhārata | asaktaṁ śaravarṣāṇi tathā mokṣyati śatruṣu | kuntīputraḥ savyasācī ||
విదురుడు పలికెను— ఓ భారతా, కుంతీపుత్రుడు సవ్యసాచి అర్జునుడు రాజుని వెంబడిస్తూ నడుచుచూ మార్గమున ఇసుకను చల్లుచున్నాడు. అతడు చల్లిన ఇసుకకణాలు పరస్పరం అంటుకోక నిరంతర ధారగా పడినట్లే, అతడు శత్రువులపై అసంఖ్యాకమైన, వేగవంతమైన, పరస్పర అసంసక్తమైన బాణవర్షాన్ని త్వరలో విడిచెను—ధర్మయుద్ధానికి సంయమంతో కూడిన దృఢనిశ్చయానికి ఇది సంకేతము.
विदुर उवाच