Shloka 11
सूक्ष्पप्रावारानजिनोत्तरीयान् दृष्टवारण्ये निर्धनानप्रतिष्ठान् । कां त्वं प्रीतिं लप्स्यसे याज्ञसेनि पतिं वृणीष्वेह यमन्यमिच्छसि,"द्रौपदी! जो सुन्दर महीन कपड़े पहना करते थे, उन्हीं पाण्डवोंको वनमें निर्धन, अप्रतिष्ठित और मृगचर्मकी चादर ओडढ़े देख तुम्हें क्या प्रसन्नता होगी? अब तुम किसी अन्य पुरुषको, जिसे चाहो, अपना पति बना लो
sūkṣmaprāvārān ajinottarīyān dṛṣṭvā araṇye nirdhanān apratiṣṭhān | kāṃ tvaṃ prītiṃ lapsyase yājñaseni patiṃ vṛṇīṣveha yam anyam icchasi ||
ఒకప్పుడు సన్నని, సుందర వస్త్రాలు ధరించిన పాండవులను ఇప్పుడు అరణ్యంలో దరిద్రులుగా, ప్రతిష్ఠలేనివారిగా, మృగచర్మం కప్పుకున్నవారిగా చూసి నీకు ఏ ఆనందం కలుగుతుంది, ఓ యాజ్ఞసేనీ? ఇక్కడ నీవు కోరిన వేరొక పురుషుణ్ణి భర్తగా ఎంచుకో.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral test: whether Draupadī’s commitment is grounded in dharma and loyalty or in comfort and social prestige. It highlights the ethical tension between worldly security and steadfast fidelity amid adversity.
A speaker (reported by Vaiśampāyana) taunts or pressures Draupadī by pointing to the Pāṇḍavas’ impending/imagined hardship in the forest—poor, disgraced, wearing deerskins—and urges her to abandon them and choose another husband.