Shloka 12
नारदेन दिव्यसभाः कथितुं प्रतिज्ञा
Nārada’s Prelude to Describing the Divine Assemblies
ब्रहद्मणश्न सभां दिव्यां कथयिष्ये गतक्लमाम् । दिव्यादिव्यैरभिप्रायैरुपेतां विश्वरूपिणीम्,भरतश्रेष्ठ) यदि तुम्हारा मन दिव्य सभाओंका वर्णन सुननेको उत्सुक हो तो मैं तुम्हें पितृराज यम, बुद्धिमान् वरुण, स्वर्गवासी इन्द्र, कैलासनिवासी कुबेर तथा ब्रह्माजीकी दिव्य सभाका वर्णन सुनाऊँगा, जहाँ किसी प्रकारका क्लेश नहीं है एवं जो दिव्य और अदिव्य भोगोंसे सम्पन्न तथा संसारके अनेक रूपोंसे अलंकृत है। वह देवता, पितृगण, साध्यगण, याजक तथा मनको वशमें रखनेवाले शान्त मुनिगणोंसे सेवित है। वहाँ उत्तम दक्षिणाओंसे युक्त वैदिक यज्ञोंका अनुष्ठान होता रहता है
bṛhaspatiṃ ca sabhāṃ divyāṃ kathayiṣye gataklamām | divyādivyair abhiprāyair upetāṃ viśvarūpiṇīm ||
నేను బ్రహ్మదేవుని దివ్యసభను కూడా వర్ణిస్తాను—అది సమస్త క్లేశరహితం; దివ్యమూ అదివ్యమూ అయిన అభిప్రాయ-భోగాలతో సమృద్ధి; అనేక రూపాలతో అలంకృతం।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames divine courts as spaces sustained by dharma: self-controlled sages, gods and ancestors honor order through ongoing Vedic sacrifice and generous dakṣiṇā. Ethical emphasis falls on discipline (mind-mastery), rightful giving, and ritual responsibility as supports of cosmic and social harmony.
Nārada offers to narrate the splendor and nature of the celestial assemblies—those associated with Yama, Varuṇa, Indra, Kubera, and Brahmā—describing them as free from distress, richly endowed, and continually attended by divine beings, ancestors, sages, and sacrificers engaged in Vedic rites.