Shloka 20
नाप्राप्य पाण्डवैश्वर्य संशयो मे भविष्यति । अवाप्स््ये वा श्रियं तां हि शयिष्ये वा हतो युधि,जबतक मैं पाण्डवोंकी सम्पत्तिको प्राप्त न कर लूँ, तबतक मेरे मनमें दुविधा ही रहेगी। इसलिये या तो मैं पाण्डवोंकी उस सम्पत्तिको ले लूँगा अथवा युद्धमें मरकर सो जाऊँगा (तभी मेरी दुविधा मिटेगी)
nāprāpya pāṇḍavaiśvaryaṃ saṃśayo me bhaviṣyati | avāpsye vā śriyaṃ tāṃ hi śayiṣye vā hato yudhi ||
పాండవుల ఐశ్వర్యాన్ని పొందకపోతే నా మనసులోని సందేహం తీరదు. అందువల్ల నేను ఆ శ్రీమంతతను తప్పక స్వాధీనం చేసుకుంటాను; లేకపోతే యుద్ధంలో హతుడనై అక్కడే శయనిస్తాను.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how obsession with another’s prosperity breeds perpetual inner turmoil (saṃśaya) and drives one toward unethical extremes. Duryodhana frames peace as impossible without possession, revealing a mindset where desire overrides dharma and makes violence or self-destruction seem acceptable.
In the Sabha Parva context, Duryodhana is voicing his agitation after witnessing the Pāṇḍavas’ rising splendor. He expresses a hard resolve: he will not rest until he acquires their royal fortune, and if he cannot, he prefers death in battle—signaling the escalation toward conflict.