Shloka 13
Dyūta-āhvāna: Śakuni’s Proposal, Vidura’s Warning, and the Summons of Yudhiṣṭhira
Sabhā-parva 51
अजाविकं गोहिरण्यं खरोष्ट्र फलजं मधु । कम्बलान् विविधांश्रैव द्वारि तिष्ठन्ति वारिता:,जो समुद्रतटवर्ती गृहोद्यानमें तथा सिन्धुके उस पार रहते हैं, वर्षद्वारा इन्द्रके पैदा किये हुए तथा नदीके जलसे उत्पन्न हुए नाना प्रकारके धान्योंद्वारा जीवन-निर्वाह करते हैं, वे वैराम, पारद, आभीर तथा कितव जातिके लोग नाना प्रकारके रत्न एवं भाँति-भाँतिकी भेंट-सामग्री--बकरी, भेड़, गाय, सुवर्ण, गधे, ऊँट, फलसे तैयार किया हुआ मधु तथा अनेक प्रकारके कम्बल लेकर राजद्वारपर रोक दिये जानेके कारण (बाहर ही) खड़े थे और भीतर नहीं जाने पाते थे
duryodhana uvāca | ajāvikaṁ gohiraṇyaṁ kharoṣṭra-phalajaṁ madhu | kambalān vividhāṁś caiva dvāri tiṣṭhanti vāritāḥ ||
దుర్యోధనుడు అన్నాడు—“మేకలు-గొర్రెలు, గోవులు మరియు స్వర్ణం, గాడిదలు మరియు ఒంటెలు, ఫలాలతో తయారైన మధు, అనేక రకాల కంబళాలు—ఇవన్నీ తీసుకొని వారు వచ్చారు; కానీ అడ్డుపడటంతో వారు ద్వారంలోనే నిలబడి ఉన్నారు.”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how material abundance and tribute cluster around political power, but access is controlled—suggesting that wealth does not automatically translate into justice or inclusion, and that courtly systems can obstruct even legitimate offerings.
Duryodhana describes people arriving with valuable goods—livestock, gold, transport animals, sweet drink, and blankets—yet they are being stopped at the royal gate and cannot enter, emphasizing the crowded, controlled, and status-driven atmosphere of the court.