Shloka 31
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
“అతడొక్కడే నా చేత వధింపబడును—ఇందులో సందేహం లేదు. రాజులారా! కేశీ దైత్యుని సంహరించిన అనంత-పరాక్రముడైన భగవాన్ శ్రీకృష్ణునికి నేను చేసిన పూజను మీలో ఎవరు సహించలేరో, ఆ సమస్త బలవంతుల శిరస్సులపై నేను ఈ పాదాన్ని ఉంచితిని. ఆలోచించి తూచేనే ఈ మాట చెప్పితిని. దీనికి ప్రత్యుత్తరం చెప్పదలచినవాడు ముందుకు రాగలడు. నా చేత అతడు వధ్యుడే; ఇందులో సందేహం లేదు.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral psychology of the epic’s courtly world: when honor is perceived as violated, a warrior’s vow can harden into absolute certainty, leaving little room for reconciliation. It highlights how public humiliation and retaliatory resolve become engines of adharma-driven escalation.
In the assembly setting, the narration marks a decisive moment: the speaker (as reported by Vaiśampāyana) declares that a particular person is unquestionably destined to be slain by him, indicating that the dispute has moved from insult and challenge into a fixed vow of lethal retaliation.