Shloka 2
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
केशवं केशिहन्तारमप्रमेयपराक्रमम् । पूज्यमानं मया यो व: कृष्णं न सहते नृपा:,स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
vaiśampāyana uvāca |
keśavaṃ keśihantāram aprameyaparākramam |
pūjyamānaṃ mayā yo vaḥ kṛṣṇaṃ na sahate nṛpāḥ |
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṃśayaḥ |
ఓ రాజులారా! కేశీ దైత్యుని సంహరించిన, అప్రమేయ పరాక్రముడైన కేశవుడు శ్రీకృష్ణునికి నేను చేసిన పూజను మీలో ఎవడు సహించలేడో—అతడే నా చేత వధింపబడతాడు; ఇందులో సందేహం లేదు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that honoring the worthy (here, Kṛṣṇa) is a touchstone of right-mindedness in a royal assembly; inability to tolerate rightful honor signals envy and hostility, which the speaker treats as punishable aggression.
In the courtly setting of the Sabha Parva, a declaration is made that Kṛṣṇa has been honored, and any king who resents or cannot endure that honor is openly challenged and marked as an enemy to be slain, intensifying the atmosphere of rivalry and impending violence.