Shloka 8
सभा पर्व, अध्याय ३७ — युधिष्ठिरस्य भीष्मोपदेशः
Yudhiṣṭhira’s Consultation and Bhīṣma’s Counsel in the Assembly
आचार्य मन्यसे कृष्णमथ वा कुरुनन्दन । द्रोणे तिष्ठति वाष्णेयं कस्मादर्चितवानसि,अथवा यह मान लिया जाय कि वासुदेव कृष्ण तुमलोगोंका प्रिय चाहनेवाला और तुम्हारा अनुसरण करनेवाला सुहृद् है, इसीलिये तुमने इसकी पूजा की है, तो यह भी ठीक नहीं है, क्योंकि तुम्हारे सबसे बड़े सुहृद् तो राजा ट्रुपद हैं। उनके रहते यह माधव पूजा पानेका अधिकारी कैसे हो सकता है। कुरुनन्दन! अथवा यह समझ लें कि तुम कृष्णको आचार्य मानते हो, फिर भी आचार्योमें भी बड़े-बूढ़े द्रोणाचार्यके रहते हुए इस यदुवंशीकी पूजा तुमने क्यों की है?
ācārya manyase kṛṣṇam atha vā kurunandana | droṇe tiṣṭhati vāṣṇeyaṃ kasmād arcitavān asi ||
శిశుపాలుడు అన్నాడు—ఓ కురునందనా! నీవు కృష్ణుణ్ణి ఆచార్యుడిగా భావిస్తున్నావా? ఆచార్యులలో వృద్ధుడైన ద్రోణుడు ఇక్కడ ఉండగానే ఈ వృష్ణివంశీయునికి పూజార్హత ఎలా కలిగింది? నీవు ఇతనిని ఎందుకు అర్చించావు?
शिशुपाल उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the dharmic idea of social and ethical precedence: in public rites and assemblies, honor is expected to follow recognized hierarchies—especially toward elders and established teachers. Śiśupāla weaponizes this norm to argue that honoring Kṛṣṇa over Droṇa is improper, illustrating how dharma-language can be used both to uphold order and to attack rivals.
During Yudhiṣṭhira’s great royal rite and assembly, Kṛṣṇa is offered special honor. Śiśupāla objects and challenges the legitimacy of that honor, asking why Kṛṣṇa is treated as an ācārya or worthy of worship when eminent figures like Droṇa are present.