Shloka 56
महेन्द्रवाहप्रतिमेन तायुभौ महेन्द्रवीर्यपप्रतिमानपौरुषौ । सुवर्णमुक्तामणिवज्विद्रुमै- रलंकृतावप्रतिमेन रंहसा
mahendrāvāha-pratimena tāv ubhau mahendra-vīrya-pratimānapauruṣau | suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-vidrumair alaṅkṛtāv apratimena raṁhasā ||
శల్యుడు పలికెను—ఆ ఇద్దరు, శ్రీకృష్ణుడు మరియు అర్జునుడు, ఇంద్రుని రథానికి సమానమైన ఒకే రథంపై అధిరోహించారు. పరాక్రమం, పురుషార్థంలో వారు ఇంద్రసములు; అపూర్వ వేగంతో ప్రకాశిస్తూ, స్వర్ణం, ముత్యాలు, మణులు, వజ్రాలు, పగడాలతో చేసిన ఆభరణాలతో అలంకృతులై ఉన్నారు. ఈ విధంగా నిర్భయంగా, దివ్యదీప్తితో రణరంగంలో వారు దేవశక్తులే మూర్తీభవించినట్లుగా కనిపించారు—యుద్ధభీషణత మధ్య కూడా ధర్మనిశ్చయం, ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ప్రకటిస్తూ.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical ideal of fearless resolve and disciplined prowess in a righteous cause: true strength is not mere aggression but confident steadiness aligned with duty, symbolized by Kṛṣṇa and Arjuna appearing ‘Indra-like’—power guided by higher purpose.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna entering or standing in the battle on a chariot likened to Indra’s—swift, incomparable, and richly adorned—highlighting their formidable presence and the awe they inspire among warriors.