Shloka 47
सदा स्त्रीणां प्रियो नित्यं दाता चैव महारथ: । स वै पार्थस्त्रिनिर्दग्थो गत: परमिकां गतिम्
śalya uvāca | sadā strīṇāṁ priyo nityaṁ dātā caiva mahārathaḥ | sa vai karṇaḥ pārthabāṇanirdagdho gataḥ paramikāṁ gatim ||
శల్యుడు అన్నాడు—మహారథి కర్ణుడు స్త్రీలకు సదా ప్రియుడు, నిత్యం దానశీలుడు. ఆ కర్ణుడే ఇప్పుడు పార్థుని బాణాలతో దగ్ధుడై పరమస్థితికి వెళ్లిపోయాడు.
शल्य उवाच
Educational Q&A
Even amid the brutality of war, the epic highlights enduring virtues—especially generosity (dāna) and social goodwill—as defining marks of a person. Karna’s fall is narrated with moral remembrance: his giving nature and esteem are recalled alongside his death, implying that ethical qualities shape how one’s end is understood.
Shalya, speaking after the decisive combat, declares that Karna—renowned as a great warrior and habitual giver—has been struck down by Partha (Arjuna). The verse reports Karna’s death and interprets it as a departure to a ‘highest state,’ giving the event a solemn, evaluative tone rather than a purely tactical one.