Shloka 55
संजय कहते हैं--राजन्! तब अर्जुनने रोषपूर्वक घूमकर उत्तम धारवाले छ: तीखे बाणोंद्वारा आकाशमें तिरछी गतिसे उड़ते हुए उस नागके टुकड़े-टुकड़े कर डाले। शरीर टूक-टूक हो जानेके कारण वह पृथ्वीपर गिर पड़ा ।। हते च तस्मिन् भुजगे किरीटिना स्वयं विभु: पार्थिव भूतलादथ । समुज्जहाराशु पुन: पतन््तं रथं भुजाभ्यां पुरुषोत्तमस्तत:
sañjaya uvāca—rājan! tadā arjunena roṣapūrvakaṁ parivṛtya uttamadhārāvalaiḥ ṣaḍbhiḥ tīkṣṇaiḥ bāṇaiḥ ākāśe tiryaggatyā uḍḍīyamānaṁ taṁ nāgaṁ ṭukṛe-ṭukṛe kṛtvā nipātitaḥ sa pṛthivyāṁ papāta. hate ca tasmin bhujage kirīṭinā svayaṁ vibhuḥ pārthiva bhūtalād atha samujjahārāśu punaḥ patantaṁ rathaṁ bhujābhyāṁ puruṣottamas tat.
సంజయుడు అన్నాడు— రాజా! కిరీటధారి (అర్జునుడు) ఆ నాగాన్ని వధించిన వెంటనే, హే భూపతీ! స్వయంగా సమర్థుడైన పురుషోత్తముడు, భూమిలోకి మళ్లీ దిగజారుతూ పడిపోతున్న రథాన్ని తన రెండు భుజాలతో వేగంగా పైకి ఎత్తి నిలిపెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid violent conflict, the episode highlights dharma as disciplined action: Arjuna responds with focused skill to neutralize a lethal threat, while Kṛṣṇa’s swift intervention underscores the ethical ideal of protecting one’s ally and upholding the righteous cause through steadfast support.
Sañjaya reports that Arjuna, angered, turns and shoots six sharp arrows to cut a flying serpent into pieces, causing it to fall to the ground. After the serpent is slain, Kṛṣṇa (called Puruṣottama) quickly lifts the chariot with his arms as it is dropping toward the earth.