Shloka 43
स सायक: कर्णभुजप्रसृष्टो हुताशनार्कप्रतिमो महाई: । महोरग: कृतवैरो<र्जुनेन किरीटमाहत्य ततो व्यतीयात्,कर्णके हाथोंसे छूटा हुआ वह अग्नि और सूर्यके समान तेजस्वी, बहुमूल्य बाण, जो वास्तवमें अर्जुनके साथ वैर रखनेवाला महानाग था, उनके किरीटपर आघात करके पुनः वहाँसे लौट पड़ा
sa sāyakaḥ karṇabhujaprasṛṣṭo hutāśanārkapratimo mahāiḥ | mahoragaḥ kṛtavairo 'rjunena kirīṭam āhatya tato vyatīyāt ||
సంజయుడు అన్నాడు— కర్ణుని భుజం నుండి విడిచిన ఆ బాణం అగ్ని, సూర్యుల వలె దగ్ధతేజస్సుతో, అపార విలువతో మెరిసింది; అది అర్జునునిపై వైరం పెట్టుకున్న మహానాగంలా కనిపించింది. అది అర్జునుని కిరీటాన్ని ఢీకొని, అక్కడి నుండి మళ్లి ముందుకు దూసుకుపోయింది.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the precariousness of life in battle and the interplay of human effort and destiny: even a supremely powerful, well-aimed weapon may result in a limited outcome, reminding readers that victory is not secured by prowess alone.
Sañjaya describes Karṇa shooting a blazing, precious arrow that is likened to a great serpent hostile to Arjuna; it strikes Arjuna’s crown (kirīṭa) and then passes on rather than killing him.