Shloka 37
तद्धेमजालावततं सुघोषं जाज्वल्यमानं निपपात भूमौ,सोनेकी जालीसे व्याप्त वह जगमगाता हुआ मुकुट धमाकेकी आवाजके साथ धरतीपर जा गिरा। जैसे अस्ताचलसे लाल रंगके मण्डलवाला सूर्य नीचे गिरता है, उसी प्रकार पार्थका वह प्रिय, उत्तम एवं तेजस्वी किरीट पूर्वोक्त श्रेष्ठ बाणसे मथित और विषाग्निसे प्रज्वलित हो पृथ्वीपर गिर पड़ा
tad-dhema-jālāvata-taṁ sughoṣaṁ jājvalyamānaṁ nipapāta bhūmau |
సంజయుడు పలికెను—స్వర్ణజాలంతో వ్యాపించి, ఘోషతో మ్రోగుతూ, జ్వలిస్తూ ఉన్న ఆ కిరీటం భూమిపై బలంగా పడిపోయెను. పూర్వోక్త శ్రేష్ఠ బాణముచే మథింపబడి, విషాగ్నివలె ప్రజ్వలించి, పార్థుని ప్రియమైన ఉత్తమ తేజోమయ కిరీటం—అస్తాచలమునకు అవతల ఎర్ర మండలముతో సూర్యుడు దిగిపోవునట్లు—భూమిపై కూలిపోయెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of worldly splendor in the midst of dharma-yuddha: even a radiant, beloved emblem of honor (the crown) can be brought down in an instant by the force of battle, reminding the listener that pride and external marks of greatness are unstable before destiny and the consequences of action.
Sañjaya describes a dramatic battlefield moment: Pārtha’s (Arjuna’s) gold-worked, blazing crown is struck by an excellent arrow and falls to the ground with a loud crash, compared poetically to the red sun setting beyond the western mountain.