Shloka 35
कृत्वा तु तद् दुष्करमार्यजुष्ट- मन्यैन्नरै: कर्म रणे महात्मा । ययौ रथं भीमसेनस्य राजन् शराभितप्तो नकुलस्त्वरावान्,राजन! महामना नकुल रणभूमिमें अन्य मनुष्योंके लिये दुष्कर तथा सज्जन पुरुषोंद्वारा सेवित उत्तम कर्म करके वृषसेनके बाणोंसे संतप्त हो बड़ी उतावलीके साथ भीमसेनके रथपर जा चढ़े
sañjaya uvāca |
kṛtvā tu tad duṣkaram āryajuṣṭam anyair naraiḥ karma raṇe mahātmā |
yayau rathaṃ bhīmasenasya rājan śarābhitapto nakulas tvarāvān ||
సంజయుడు పలికెను—ఓ రాజా! యుద్ధంలో ఇతరులకు దుష్కరమైన, ఆర్యధర్మానుకూలమైన ఆ కార్యాన్ని చేసి, బాణవేదనతో దగ్ధుడైన మహాత్మ నకులుడు త్వరగా భీమసేనుని రథాన్ని చేరి ఎక్కాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ārya-juṣṭa conduct in warfare: true heroism is not mere aggression but disciplined action aligned with dharma—seeking support and preserving effectiveness even when wounded, rather than acting from pride or panic.
After accomplishing a difficult and honorable feat in the battle, Nakula—pained by enemy arrows—quickly goes to Bhīma’s chariot and climbs onto it, implying a tactical regrouping or protection under Bhīma amid the ongoing combat.