Shloka 47
पुत्रास्तु ते महाराज जग्मु: कर्णरथं प्रति । अगाधे मज्जतां तेषां द्वीप: कर्णोडभवत्तदा
sañjaya uvāca |
putrās tu te mahārāja jagmuḥ karṇarathaṃ prati |
agādhe majjatāṃ teṣāṃ dvīpaḥ karṇo ’bhavat tadā ||
సంజయుడు పలికెను—మహారాజా! ఆపై మీ కుమారులు పరుగెత్తి కర్ణుని రథం వైపు చేరిరి. వారు విపత్తుల అగాధ సముద్రంలో మునిగిపోతుండగా, ఆ వేళ కర్ణుడు వారికి ద్వీపంలా ఆశ్రయమై రక్షకుడయ్యెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
In extreme peril, people instinctively seek a capable protector; the verse highlights the ethical weight of leadership—strength and steadiness can become a ‘dvīpa’ (island-refuge) for those overwhelmed by fear and disorder.
During the battle, Dhṛtarāṣṭra’s sons are in severe संकट (distress) and rush to Karṇa’s chariot for safety and support; Sañjaya describes Karṇa as their refuge, using the metaphor of an island for drowning persons.