Shloka 32
तुतुषुर्देवता: सर्वा: सिद्धाश्न सह चारणै: । भरतनन्दन! वहाँ महामनस्वी कर्णकी फुर्ती देखकर चारणोंसहित सिद्धणण और सम्पूर्ण देवता बहुत संतुष्ट हुए ।। अपूजयन महेष्वासा धार्तराष्ट्रा नरोत्तमम्
tuṭuṣur devatāḥ sarvāḥ siddhāś ca saha cāraṇaiḥ | bharatanandana! tatra mahāmanasvī karṇasya phurtīṃ dṛṣṭvā cāraṇaiḥ sahitāḥ siddhagaṇāḥ sampūrṇāś ca devatāḥ bahu saṃtuṣṭāḥ || apūjayan maheṣvāsā dhārtarāṣṭrā nara-uttamam ||
సంజయుడు పలికెను—ఓ భరతనందనా! అక్కడ మహాత్ముడైన కర్ణుని చురుకుదనాన్ని చూసి చారణులతో కూడిన సిద్ధులు మరియు సమస్త దేవతలు పరమ సంతోషించిరి. ఆపై ధృతరాష్ట్ర పక్షంలోని మహాధనుర్ధరులు ఆ నరోత్తముని సత్కరించిరి.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary martial excellence becomes a public, even cosmic, spectacle: celestial beings rejoice at prowess, while human allies respond with honor. Ethically, it underscores the Kṣatriya ideal of recognizing valor—yet it also hints at the Mahābhārata’s tension that admiration for skill does not by itself validate the cause for which that skill is used.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, upon witnessing Karṇa’s swift and spirited performance on the battlefield, the gods along with Siddhas and Cāraṇas are delighted; thereafter the Kaurava great archers pay honor to Karṇa as the foremost among men.