Shloka 20
भीमसेनस्तु राधेयं नवत्या नतपर्वणाम् । विव्याध समरे क्रुद्धो जन्नुदेशे महाबल:,तदनन्तर महाबली भीमसेनने समरभूमिमें कुपित हो राधापुत्र कर्णके गलेकी हँसलीपर झुकी हुई गाँठवाले नब्बे बाणोंका प्रहार किया
bhīmasenas tu rādheyaṃ navatyā nataparvaṇām | vivyādha samare kruddho jannudeśe mahābalaḥ ||
సంజయుడు పలికెను—అప్పుడు మహాబలుడు భీమసేనుడు యుద్ధరంగంలో క్రోధించి, వంగిన సంధులు గల తొంభై బాణాలతో రాధేయుడు కర్ణుని గ్రీవా-ప్రదేశంలో బలంగా విదించాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) intensifies violence and narrows judgment in war: prowess becomes relentless and precise, aimed at disabling the opponent. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya duty in battle and the corrosive force of wrath that can eclipse restraint.
Sañjaya reports that Bhīma, furious on the battlefield, showers Karṇa (Rādheya) with ninety specially described arrows and pierces him at the neck region, marking a fierce exchange in the Karṇa Parva battle sequence.