Shloka 52
प्रेषयामास नाराचान् रुक्मपुड्खान् शिलाशितान् । राजेन्द्र! उसके तीखे बाणोंसे रोके जाते हुए भीमसेन उसीकी ओर लौट पड़े! उस समय शकुनिने उनकी बायीं पसली और छातीमें सोनेके पंखवाले और शिलापर तेज किये हुए कई नाराच मारे || ५१ ई || वर्म भित्त्वा तु ते घोरा: पाण्डवस्य महात्मन:
preṣayāmāsa nārācān rukmapuḍkhān śilāśitān | rājendra! tasya tīkṣṇabāṇair rokyamāno 'pi bhīmasenaḥ tam evābhimukhaṃ nivavṛte | tadā śakunir asya vāmapārśve vakṣasi ca suvarṇapakṣān śilāśitān bahūn nārācān avāhayat ||
సంజయుడు పలికెను—“అతడు బంగారు రెక్కలతో, రాతిపై పదును పెట్టబడిన నారాచ బాణాలను ప్రయోగించెను. ఆ ఘోర బాణాలు మహాత్ముడైన పాండవుని కవచాన్ని ఛేదించి దూసుకుపోయెను.”
संजय उवाच
Educational Q&A
In the battlefield narrative, the verse highlights steadfast resolve under injury: Bhīma continues to confront the foe even when restrained by sharp arrows. Ethically, it reflects the kṣatriya ideal of perseverance and courage, while also showing how warfare rewards technical precision and repeated, targeted strikes.
Sañjaya reports that a warrior releases heavy nārāca arrows with golden feathering and stone-sharpened tips. Despite being checked by the opponent’s arrows, Bhīma turns back to face him; Śakuni then hits Bhīma’s left side and chest with many such nārācas.