Shloka 11
त॑ हृष्टास्तावका राजन् रथपत्तिसमन्विता: । गजाश्वसादिबहुला: पाण्डवं समुपाद्रवन्,राजन! उस समय हर्षमें भरे हुए आपके रथियों और पैदलोंसहित हाथीसवार तथा घुड़सवार सैनिक जिनकी संख्या बहुत अधिक थी, पाण्डुपुत्र अर्जुनपर टूट पड़े
ta hṛṣṭās tāvakā rājan rathapattisamanvitāḥ | gajāśvasādibahulāḥ pāṇḍavaṃ samupādravan ||
రాజా! అప్పుడు హర్షోల్లాసముతో నిండిన మీ సైన్యం—రథయోధుల సహాయముతో, గజారోహులు, అశ్వారోహులు, పాదాతులు విరివిగా కలిగి—ఆ పాండవుడు అర్జునునిపై ఒక్కసారిగా దాడి చేసెను।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality that massed enthusiasm and superior numbers can drive a coordinated assault, testing the steadiness and dharma of the warrior who faces it. It implicitly contrasts external force (many divisions attacking) with inner resolve and righteous purpose.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava forces, jubilant and reinforced by chariots, elephants, cavalry, and infantry, surge forward and attack the Pāṇḍava—specifically Arjuna—converging upon him in battle.