Shloka 29
ब्रवीहि वाचाद्य गुणानिहात्मन- स्तथा हतात्मा भवितासि पार्थ | तथास्तु कृष्णेत्यभिनन्द्य तद्बचो धनंजय: प्राह धनुर्विनाम्य
bravīhi vācādya guṇān ihātmanaḥ tathā hatātmā bhavitāsi pārtha | tathāstu kṛṣṇety abhinandya tad-vaco dhanañjayaḥ prāha dhanur vināmya ||
సంజయుడు పలికెను—ఇప్పుడు నీ స్వగుణములను వాక్యముల ద్వారా చెప్పుము; అప్పుడు, హే పార్థా, నీవు ‘హతాత్మ’వగుదువు—అహంకారము, స్వేచ్ఛాచారము దమనమగును. అది విని ధనంజయుడు సమ్మతించి—“తథాస్తు, హే కృష్ణా!” అని చెప్పి, ధనుస్సును వంచి సిద్ధమై పలికెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined humility: accepting guidance (“tathāstu”) and restraining ego (“hatātmā”) so that action in war proceeds under counsel and dharmic control rather than impulsive self-assertion.
Sañjaya reports that Arjuna assents to Kṛṣṇa’s words, saying “So be it,” and physically signals readiness by bending/drawing his bow, then begins to speak—marking a transition from counsel to resolved action.