Shloka 13
कर्णवधोत्तरं शल्य-दुर्योधनसंवादः
Aftermath of Karṇa’s Fall: Śalya’s Address to Duryodhana
कान्त्या शशाड्कस्य जवेन वायो: स्थैर्येण मेरो: क्षमया पृथिव्या: । सूर्यस्य भासा धनदस्य लक्ष्म्या शौर्येण शक्रस्य बलेन विष्णो:,“यह चन्द्रमाकी कान्ति, वायुके वेग, मेरुकी स्थिरता, पृथ्वीकी क्षमा, सूर्यकी प्रभा, कुबेरकी लक्ष्मी, इन्द्रके शौर्य और भगवान् विष्णुके बलसे सम्पन्न होगा
kāntyā śaśāṅkasya javena vāyoḥ sthairyeṇa meroḥ kṣamayā pṛthivyāḥ | sūryasya bhāsā dhanadasya lakṣmyā śauryeṇa śakrasya balena viṣṇoḥ ||
సంజయుడు అన్నాడు— అతడు చంద్రుని కాంతి, వాయువు వేగం, మేరు పర్వత స్థైర్యం, భూమి క్షమ, సూర్యుని ప్రభ, కుబేరుని ఐశ్వర్యం, ఇంద్రుని శౌర్యం, భగవాన్ విష్ణువు బలం— వీటన్నిటితో సమృద్ధుడై ఉంటాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ideal of excellence as a composite of cosmic virtues: brilliance and power are praised alongside steadiness and forbearance. Ethically, it implies that true martial greatness should include patience, stability, and auspicious prosperity—not only aggressive strength.
Sañjaya is describing a warrior (implicitly the one being celebrated in context) through a series of exalted comparisons to deities and cosmic standards—moon, wind, Meru, earth, sun, Kubera, Indra, and Viṣṇu—heightening the sense of formidable capability within the Karṇa Parva war setting.