Shloka 47
अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
अमर्षजं निकृतिसमीरणेरितं हृदि स्थितं ज्वलनमिमं सदा मम | हतो मया सोउ्द्य समेत्य कर्ण इति ब्रुवन् प्रशमयसे5द्य फाल्गुन
amarṣajaṁ nikṛti-samīraṇa-eritaṁ hṛdi sthitaṁ jvalanam imaṁ sadā mama | hato mayā saudyam sametya karṇa iti bruvan praśamayase ’dya phālguna ||
యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు—అమర్షం నుంచి పుట్టి, కపటమనే గాలితో మరింత రగిలిన ఈ అగ్ని నా హృదయంలో ఎల్లప్పుడూ మండుతూనే ఉంది. కానీ నేడు, ఓ ఫాల్గుణా, ‘సమరంలో ముఖాముఖి ఎదురై కర్ణుణ్ని నేను సంహరించాను’ అని చెప్పి నీవు దానిని శాంతింపజేస్తున్నావు.
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner resentment, especially when intensified by perceived deceit, burns like a fire; it can be calmed not by revenge alone but by assurance that justice was pursued with honor—truthfully affirming fair, face-to-face combat within the ethical limits of war.
After Karna’s death, Yudhiṣṭhira speaks to Arjuna (Phālguna), confessing that a long-standing inner anguish fueled by Karna’s perceived unfairness has been consuming him; he says that Arjuna’s declaration—‘I killed Karna after meeting him in direct combat’—now pacifies that burning grief and anger.