Shloka 29
अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
युध्यमानस्य च शिर: पश्यतां सुदह्दां हृतम् त्वया पुरुषशार्दूल सिंहेनेव यथा रुरो:,पुरुषसिंह! जैसे सिंह रुक नामक मृगका मस्तक काट लेता है, उसी प्रकार तुमने समस्त सुहृदोंके देखते-देखते जो जूझते हुए कर्णका सिर धड़से अलग कर दिया है, वह किस प्रकार सम्भव हुआ
yudhyamānasya ca śiraḥ paśyatāṃ suhṛdāṃ hṛtam tvayā puruṣaśārdūla siṃheneva yathā ruroḥ | puruṣasiṃha! yathā siṃho ruka-nāmaka-mṛgasya mastakaṃ kāṭayati, tathā tvaṃ samasta-suhṛdbhiḥ paśyadbhiḥ yudhyamānasya karṇasya śiraḥ dharātale dhṛk-śarīrāt pṛthak kṛtavān—tat kathaṃ sambhūtam ||
యుధిష్ఠిరుడు పలికెను—ఓ పురుషశార్దూలా! సింహము ‘రురు’ మృగశిరస్సును ఛేదించునట్లు, యుద్ధమాడుచున్న కర్ణుని శిరస్సును నీవు మా సుహృదులందరి కన్నుల ముందే దేహమునుండి వేరు చేసితివి. ఇది ఎలా సాధ్యమయ్యెను?
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and emotional shock that accompanies decisive violence in war: even when performed by a righteous warrior, a lethal act invites scrutiny—how it was done, whether it aligned with dharma, and what it means for those who witness it.
After Karṇa is killed in battle, Yudhiṣṭhira addresses the victorious warrior (contextually Arjuna), marveling that Karṇa’s head was severed while he was still fighting, in full view of allies, comparing the act to a lion striking down a deer.