Shloka 203
कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
रथस्थमतिसंरब्धं युधिष्ठिरवधे धृतम् । तब शल्यने हँसकर युधिष्ठिरके वधका निश्चय किये अत्यन्त क्रोधमें भरकर रथपर बैठे हुए कर्णसे पुन: इस प्रकार कहा--
rathastham atisaṃrabdhaṃ yudhiṣṭhiravadhe dhṛtam | tataḥ śalyena haṃsakaḥ yudhiṣṭhiravadhasya niścayaṃ kṛtvā atyanta-krodhaṃ bharan rathopaviṣṭena karṇena punaḥ evam uktam — saṃjaya uvāca ||
సంజయుడు అన్నాడు—యుధిష్ఠిరుని వధించాలనే దృఢనిశ్చయంతో రథంపై కూర్చుని, తీవ్రమైన కోపంతో ఉవ్వెత్తున లేచిన కర్ణుణ్ని చూసి శల్యుడు నవ్వాడు. యుధిష్ఠిరుని వధం గురించి మనసులో నిర్ణయించుకొని, అతడు మళ్లీ కర్ణునితో ఈ విధంగా పలికాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intense anger and derisive provocation can harden one’s intent toward violence. In the Mahabharata’s ethical frame, such passions cloud discernment (viveka) and can push a warrior beyond measured dharma into destructive fixation.
Sanjaya describes Karna on his chariot, furious and determined to kill Yudhishthira. Shalya, acting as Karna’s charioteer, laughs and then speaks again to Karna—setting up the next exchange that influences Karna’s mindset and actions in the battle.