Shloka 1323
अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
हीयमाने च कौन्तेये कृष्णे रोष: समाविशत् | राजेन्द्र! इस प्रकार अश्वत्थामा और अर्जुनमें महान् युद्ध आरम्भ होनेपर जब महाबली द्रोणपुत्र बढ़ने लगा और कुन्तीकुमार अर्जुनका पराक्रम मन्द पड़ने लगा, तब भगवान् श्रीकृष्णको बड़ा क्रोध हुआ
sañjaya uvāca | hīyamāne ca kaunteye kṛṣṇe roṣaḥ samāviśat | rājendra, itthaṃ aśvatthāmā-arjunayoḥ mahān yuddhaḥ ārambhe, yadā mahābalī droṇaputraḥ vardhamānaḥ, kauntīkumāra-arjunasya parākramaḥ mandaḥ abhavat, tadā bhagavān śrīkṛṣṇaḥ mahān roṣaṃ prāpa |
రాజేంద్రా! ఈ విధంగా అశ్వత్థామా మరియు అర్జునుని మధ్య మహాయుద్ధం ప్రారంభమైనప్పుడు, మహాబలుడైన ద్రోణపుత్రుడు పైచేయి సాధిస్తూ ముందుకు దూసుకువచ్చి, కుంతీపుత్రుడైన అర్జునుని పరాక్రమం మందగించసాగిన వేళ, భగవాన్ శ్రీకృష్ణునిలో ఘోర క్రోధం ప్రవేశించింది।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights that divine guidance is not passive: when dharma is endangered and a righteous warrior falters, Krishna’s ‘anger’ signifies urgent moral resolve to restore right action. It frames emotion as ethically meaningful when directed toward protecting justice and preventing the victory of wrongdoing.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that a fierce duel has begun between Ashvatthama and Arjuna. As Ashvatthama gains momentum and Arjuna’s force appears to diminish, Krishna becomes intensely angry, signaling an impending decisive intervention to support Arjuna and the Pandava cause.