Shloka 31
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
तब कर्णने अत्यन्त कुपित हो सुदृढ़ धनुष हाथमें लेकर सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए कंकपत्रयुक्त दस बाणोंद्वारा भीमसेनको घायल कर दिया। साथ ही एक तीखे भल्लसे उनके धनुषको भी काट डाला ।। ततो भीमो महाबाहुहेमपट्टवि भूषितम् । परिघं घोरमादाय मृत्युदण्डमिवापरम्
tataḥ karṇo 'tyantaṃ kupito dṛḍhaṃ dhanuḥ pāṇau gṛhītvā śāṇopari samāropya tīkṣṇīkṛtān kaṅkapatrayutān daśa bāṇān bhīmasenaṃ vyadhayat; sahaiva caikena tīkṣṇena bhallena tasya dhanuś chittvā. tato bhīmo mahābāhur hemapaṭṭavibhūṣitaṃ parighaṃ ghoraṃ ādāya mṛtyudaṇḍam ivāparam.
అప్పుడు కర్ణుడు అత్యంత కోపంతో సుదృఢమైన ధనుస్సును చేతబట్టి, దానిని శానపై పెట్టి పదును పెట్టి, కంకపత్రయుక్తంగా శిలపై పదునైన పది బాణాలతో భీమసేనుణ్ణి గాయపరిచాడు. అలాగే ఒక పదునైన భల్లంతో భీముని ధనుస్సును కూడా కోసివేశాడు. అప్పుడు మహాబాహువు భీముడు, స్వర్ణపట్టంతో అలంకృతుడై, మరణదండంలాంటి భయంకర పరీఘాన్ని ఎత్తుకున్నాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the battlefield ethic where skill, resolve, and controlled ferocity determine survival; anger fuels action, but the narrative implicitly contrasts destructive rage with the warrior’s obligation to respond decisively without abandoning discipline.
Karna, enraged, sharpens and shoots ten feathered arrows to wound Bhima and then severs Bhima’s bow with a bhalla-arrow; Bhima responds by taking up a terrifying iron club, likened to Death’s rod, preparing for close combat.