Shloka 50
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
अभिद्रुत्य तु राधेय: पाण्डुपुत्रं युधिष्ठिरम्
abhidrutya tu rādheyaḥ pāṇḍuputraṃ yudhiṣṭhiram | śubhalakṣaṇasampannena gaurahastena tasya skandhaṃ spṛṣṭvā balād grahītuṃ cikīrṣur iva, ātmānaṃ pavitrayitum iva | tasminn eva kāle kuntīdevyai dattavacanaṃ tasya smṛtim ājagāma ||
సంజయుడు పలికెను—రాధేయుడు కర్ణుడు పాండుపుత్రుడు యుధిష్ఠిరుని వెంబడించి పరుగెత్తెను. వజ్రం, ఛత్రం, అంకుశం, మత్స్యం, ధ్వజం, కూర్మం, కమలం మొదలైన శుభలక్షణాలతో గుర్తింపబడిన తన తెల్లని చేతితో యుధిష్ఠిరుని భుజాన్ని తాకి, ఆ స్పర్శతోనే తన్ను పవిత్రం చేసుకొనునట్లు బలాత్కారంగా పట్టుకొనబోయెను; అంతలోనే కుంతీదేవికి ఇచ్చిన తన వాక్కు అతనికి జ్ఞాపకమైంది।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the fury of battle, moral restraint can arise from a prior vow: Karṇa’s remembered promise to Kuntī checks an impulse toward a decisive but ethically constrained act, showing how personal commitments and dharma can limit violence.
Karṇa closes in on Yudhiṣṭhira and physically touches his shoulder, appearing ready to seize him; at that critical instant he recalls the word he had given to Kuntī, which alters or restrains his immediate course of action.