Shloka 25
निपतन्ती महोल्केव व्यराजच्छिखिसंनिभा । सुवर्णमय दण्डवाली वह शक्ति आकाशसे गिरती हुई बड़ी भारी उल्काके समान महान् शब्दके साथ गिर पड़ी। उस समय वह अग्निके तुल्य प्रकाशित हो रही थी ।। शक्ति विनिहतां दृष्टवा पुत्रस्तव विशाम्पते
nipatantī maholkeva vyarājacchikhisaṃnibhā | suvarṇamaya-daṇḍavālī sā śaktir ākāśāt girtī huī baṛī bhārī ulkāke samān mahān śabdake sāth gir paṛī | tasmin samaye sā agni-tulya prakāśit ho rahī thī || śakti-vinihatāṃ dṛṣṭvā putras tava viśāmpate
సంజయుడు పలికెను—సువర్ణమయ దండంతో అలంకృతమైన ఆ శక్తి మహోళ్క వలె, మహాశబ్దంతో ఆకాశం నుండి పడిపోయింది; అగ్నివలె ప్రకాశించింది। అది లక్ష్యాన్ని వినాశనం చేయడం చూసి, ఓ విశాంపతే! నీ కుమారుడూ ఆ దృశ్యాన్ని చూసి కలత చెందెను; ఎందుకంటే మహాస్త్రం ఒకసారి విడిచిన తరువాత దాని వేగం దైవంలా మారి, ఫలితాన్ని అందరూ ఎదుర్కోవలసి వస్తుంది।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of martial action: once destructive power is unleashed, it moves with an almost inevitable force, compelling leaders and heirs to face the consequences of their choices. It implicitly warns that ambition and wrath in war generate outcomes that cannot be easily recalled or morally escaped.
Sañjaya describes a spear with a golden shaft hurtling down from the sky like a blazing meteor, falling with a tremendous sound. He then notes that, upon seeing someone struck down by that spear, Dhṛtarāṣṭra’s son (Duryodhana) responds—marking a dramatic moment in the battle’s unfolding.