Shloka 196
किरन् शतशतान्येव गौतमो5नुययौ तदा । मान्यवर नरेश! धृष्टद्युम्नके रथको वहाँसे भागते देख कृपाचार्यने सैकड़ों बाणोंकी वर्षा करते हुए उनका पीछा किया
sañjaya uvāca | kiran śataśatāny eva gautamo 'nuyayau tadā | mānyavara nareśa! dhṛṣṭadyumnake rathako vahāṃse bhāgate dekha kṛpācāryane saikṛoṃ bāṇoṃkī varṣā karate hue unakā pīchā kiyā |
సంజయుడు పలికెను—మాన్యవర నరేశా! ధృష్టద్యుమ్నుని రథం అక్కడి నుండి పారిపోతున్నదని చూచి, గౌతముడు (కృపాచార్యుడు) వందలకొద్దీ బాణాలను వర్షింపజేస్తూ వెంటనే అతన్ని తరుమాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the battlefield ethic that retreat invites immediate peril and that a disciplined warrior (here, the teacher Kripacharya) executes his duty with unwavering resolve. It highlights how actions in war—especially flight—carry swift consequences, testing steadiness and responsibility under pressure.
Sanjaya reports to the king that Kripacharya (called Gautama) sees Dhrishtadyumna’s charioteer fleeing and immediately gives chase, releasing a dense shower of arrows while pursuing him from the spot.