Shloka 23
वर्मदेहासुम थनैर्धनुष: प्रच्युतै: शरैः । मौर्व्या तलत्रे न्यहनत् कशया वाजिनो यथा,जैसे घुड़सवार घोड़ोंकों कोड़ेसे पीटता है, उसी प्रकार कर्ण धनुषसे छूटकर कवच शरीर और प्राणोंको मथ डालनेवाले बाणोंद्वारा शत्रुओंके हस्तत्राणपर भी प्रहार करने लगा
sañjaya uvāca | varmādehāsūn mathanair dhanuṣaḥ pracyutaiḥ śaraiḥ | maurvyā talatre nyahanat kaśayā vājino yathā ||
గుర్రస్వారి కొరడాతో గుర్రాలను కొట్టినట్లు, కర్ణుడు తన ధనుస్సు నుండి విడిచిన—కవచం, దేహం, ప్రాణాలను మథించే—బాణాలతో శత్రువుల మౌర్వీ (ధనుర్జ్య) మరియు తలత్రాణం/హస్తత్రాణాలపై దాడి చేయసాగాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how technical excellence in war can be ethically ambivalent: the same disciplined skill that reflects a kshatriya’s training becomes a force that destroys bodies, armour, and life. It invites reflection on responsibility and the moral weight of prowess when used for harm.
Sanjaya describes Karna’s fierce archery: he releases arrows that devastate opponents, striking their protective gear and even disabling their fighting capacity, likening his repeated blows to a rider whipping horses.