Shloka 13
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
तेषां द्विपानां निचकर्त पार्थी वर्माणि चर्माणि करान् नियन्तृन् । ध्वजान् पताकांश्व ततः प्रपेतु- वजाहतानीव गिरे: शिरांसि
teṣāṁ dvipānāṁ nicakarta pārthī varmāṇi carmāṇi karān niyantṝn | dhvajān patākāṁś ca tataḥ prapetuḥ vajrāhatānīva gireḥ śirāṁsi ||
సంజయుడు పలికెను—పార్థుడు అర్జునుడు వారి గజాల కవచాలు, చర్మాలు, సుండు, మహావతులు, అలాగే ధ్వజాలు-పతాకాలను కూడా పదునైన బాణాలతో నరికివేశాడు. అప్పుడు వారు వజ్రాఘాతంతో విరిగిన పర్వతశిఖరాల్లా నేలపై కూలిపోయారు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s battlefield ethic: a kṣatriya hero acts with focused skill to neutralize the enemy’s instruments of war (elephants, drivers, standards). It reflects dharma-yuddha as disciplined, goal-directed combat, even while acknowledging the harsh reality of violence.
Sañjaya narrates that Arjuna systematically disables a group of enemy war-elephants—cutting their protective gear, trunks, and drivers, and bringing down their flags and banners—so that they topple to the ground like mountain summits shattered by a thunderbolt.